Zniekształcenia THD – harmoniczne błędy w sygnale audio.

Zniekształcenia THD (ang. Total Harmonic Distortion) to rodzaj zniekształceń liniowych w sygnale audio, które powstają wskutek generowania harmonicznych składników o częstotliwościach będących całkowitymi wielokrotnościami częstotliwości podstawowej. W praktyce oznacza to, że oryginalna fala dźwiękowa jest zniekształcana przez powstanie dodatkowych tonów harmonicznych, które nie występowały w sygnale wejściowym. Zniekształcenia te mogą być rezultatem nieliniowych właściwości elementów elektronicznych lub mechanicznych w torze dźwiękowym, takich jak wzmacniacze, głośniki czy konwertery analogowo-cyfrowe.

W akustyce i technologii nagrań audio poziom THD jest często wykorzystywany jako wskaźnik jakości urządzeń przetwarzających dźwięk. Niska wartość THD świadczy o zachowaniu wysokiej wierności sygnału – oznacza to minimalne zniekształcenia i brak szkodliwych harmonicznych, które mogłyby wpływać na naturalność brzmienia. Wysoki poziom THD może powodować zniekształcenia dźwięku, które bywają odczuwalne jako „przesterowanie”, „metaliczność” lub „zanik detali”.

Pomiar zniekształceń THD polega na analizie widma sygnału wyjściowego względem oryginału i obliczeniu udziału mocy energii harmonicznych względem mocy sygnału podstawowego. W przetwarzaniu sygnałów audio minimalizacja THD jest istotnym kryterium projektowania sprzętu oraz algorytmów korekcji, celem uzyskania czystego i wiernego odwzorowania dźwięku, co jest szczególnie ważne w zastosowaniach profesjonalnych oraz wysokiej klasy systemach audio.