Twardość – brak elastyczności, sztywny charakter basu lub średnicy.

Pojęcie odnosi się do charakterystyki brzmienia dźwięku, szczególnie w kontekście reprodukcji niskich (basowych) lub średnich częstotliwości. Określenie to opisuje właściwość sygnału audio lub tonalność instrumentu, która cechuje się ograniczoną elastycznością dynamiczną i akustyczną, co skutkuje wrażeniem surowości, zbyt dużej ostrości oraz braku naturalnego płynięcia. Twardość objawia się poprzez nienaturalnie sztywny, nieprzyjemny dla ucha charakter dźwięku, który może być wynikiem nieodpowiedniego ustawienia parametrów nagrania, przetwarzania sygnału lub konstrukcji sprzętu audio.

W procesie produkcji muzycznej i nagrań dźwiękowych zjawisko to często jest efektem nadmiernej kompresji, nieodpowiedniego equalizacji lub zastosowania filtrów podbijających określone pasma częstotliwości, szczególnie średnicy i basu, co ogranicza ich dynamikę i powoduje uczucie „sztywności” dźwięku. W akustyce pomieszczeń oraz w projektowaniu systemów nagłaśniających twardość basu lub średnicy może wynikać również z niekorzystnych właściwości odbić dźwięku, rezonansów lub niedoskonałego dopasowania głośników.

W sprzęcie audio twardość charakterystyki dźwięku może być postrzegana jako wada, wpływająca negatywnie na odbiór muzyki i wrażenia słuchowe. W celu jej redukcji stosuje się różnorodne techniki, takie jak optymalizacja korekcji barwy, użycie kompresorów i limiterów o odpowiednich ustawieniach, a także dobór sprzętu o bardziej neutralnej i naturalnej reprodukcji dźwięku. Dążenie do eliminacji twardości jest istotne dla osiągnięcia brzmienia bogatego, harmonijnego i przyjemnego dla słuchacza.