Tekstura dźwięku – struktura brzmienia, np. chropowatość struny kontrabasu.

Pojęcie odnosi się do charakterystycznej struktury brzmienia dźwięku, która decyduje o jego jakości i walorach percepcyjnych. W kontekście technologii dźwięku i nagrań audio tekstura jest związana z drobnymi cechami akustycznymi, takimi jak niuanse barwy, obecność harmonicznych, zniekształcenia czy specyficzne wzory modulacji amplitudy i fazy. Dzięki analizie tekstury można lepiej zrozumieć i opisać unikalny charakter źródła dźwięku lub przestrzeni nagraniowej.

W praktyce tekstura dźwięku ujawnia się na przykład w chropowatości i nieregularnościach wibracji struny kontrabasu, co przekłada się na złożony i wielowarstwowy odbiór brzmienia tego instrumentu. W akustyce i przetwarzaniu sygnału tekstura bywa modelowana lub modyfikowana za pomocą filtrów, efektów modulacyjnych czy syntezy dźwięku, co pozwala na kreowanie oraz odtwarzanie szczegółowych cech tonalnych i przestrzennych. W sprzęcie audio i procesach produkcji dźwięku dbałość o teksturę ma istotne znaczenie dla realizmu oraz ekspresji finalnego nagrania.