Scena dźwiękowa – iluzja przestrzeni, w której rozmieszczeni są muzycy.

Termin odnosi się do percepcji przestrzennego rozmieszczenia źródeł dźwięku w nagraniu lub występie muzycznym, tworząc wrażenie obecności muzyków w określonym układzie przestrzennym. Jest to efekt uzyskiwany poprzez techniki nagraniowe, miksowanie i przetwarzanie sygnału audio, które pozwalają na odtworzenie trójwymiarowej sceny akustycznej, mimo że odbiorca korzysta z ograniczonego medium, np. stereo lub wielokanałowego dźwięku przestrzennego.

Tworzenie iluzji takiej przestrzeni polega na kontrolowanym wykorzystaniu parametrów dźwięku, takich jak poziom głośności, opóźnienia, różnice fazy oraz charakterystyka barwy tonalnej sygnału docierającego do obu uszu słuchacza. W nagraniach stereo najczęściej stosuje się techniki panoramowania oraz odpowiednią korekcję dźwięku, aby symulować odległość i kierunek poszczególnych instrumentów lub głosów. Zaawansowane systemy przestrzennego dźwięku wykorzystują także efekty psychoakustyczne i algorytmy przetwarzania sygnału, aby zapewnić bardziej realistyczną i immersyjną scenę dźwiękową.

W praktyce, scena dźwiękowa jest kluczowa dla jakości odbioru muzyki, teatru dźwiękowego czy produkcji filmowych, wpływając na wrażenia słuchowe i pozwalając na lepsze zrozumienie aranżacji oraz relacji między wykonawcami. Odpowiednio zaprojektowana przestrzeń dźwiękowa zwiększa realizm i głębię odbioru, co jest szczególnie istotne w profesjonalnym studio nagraniowym, systemach audio wysokiej klasy oraz w technologiach wirtualnej i rozszerzonej rzeczywistości.