Rozdzielczość bitowa – parametr określający dynamikę zapisu cyfrowego (np. 16 lub 24 bity).

Parametr ten określa liczbę bitów przypadających na pojedynczą próbkę sygnału dźwiękowego w procesie digitalizacji. W praktyce wartość ta decyduje o rozdzielczości amplitudy i jest kluczowa dla precyzji odwzorowania dynamiki dźwięku. Standardowe wartości stosowane w technologii audio to najczęściej 16 lub 24 bity, gdzie większa liczba bitów odpowiada szerszemu zakresowi dynamiki oraz mniejszemu poziomowi szumów kwantyzacji.

Rozdzielczość bitowa wpływa bezpośrednio na jakość nagrań oraz odtwarzania, określając minimalną różnicę poziomów natężenia dźwięku, jaką można rozróżnić w sygnale cyfrowym. W praktyce wyższa liczba bitów umożliwia wierniejsze odwzorowanie cichych detali i dynamiki muzycznej, co jest szczególnie istotne w profesjonalnych zastosowaniach studyjnych i masteringowych. W systemach konsumenckich, takich jak standard CD, powszechnie stosuje się 16-bitową rozdzielczość.

W kontekście przetwarzania sygnału oraz sprzętu audio, rozdzielczość bitowa stanowi jeden z kluczowych parametrów cyfrowych form dźwięku, obok częstotliwości próbkowania. Wysoka rozdzielczość bitowa ma znaczenie także w procesach miksowania, edycji oraz kompresji dźwięku, wpływając na ostateczną jakość i naturalność brzmienia. Z tego względu sprzęt studyjny i profesjonalne interfejsy audio często oferują możliwość pracy przy 24-bitowej lub wyższej rozdzielczości.