Puryzm dźwiękowy – unikanie wszelkich korektorów i „ulepszaczy” sygnału.

Termin oznacza podejście w technologii dźwięku i nagrań audio, które polega na zachowaniu oryginalnej, niezmienionej formy sygnału dźwiękowego, pozbawionej wszelkich korekcji czy dodatkowych efektów cyfrowych lub analogowych. Związany jest z dążeniem do jak najwierniejszego odwzorowania źródłowego materiału dźwiękowego, bez stosowania equalizerów, kompresorów, pogłosów, czy innych urządzeń lub programów mających na celu modyfikację lub „poprawę” brzmienia. Podstawowym założeniem jest minimalizacja ingerencji w sygnał w trakcie rejestracji, miksowania i odtwarzania.

W praktyce puryzm dźwiękowy bywa realizowany poprzez używanie sprzętu audio klasy hi-fi o neutralnej charakterystyce, analogowych mikrofonów i przedwzmacniaczy oraz rezygnację z cyfrowych procesorów dźwięku. Takie podejście jest popularne wśród audiofilów i inżynierów dźwięku, którzy doceniają naturalność, autentyczność i integralność nagrania. Jednocześnie przeciwnicy tego nurtu wskazują, że pewne korektory i efekty mogą być niezbędne do kompensacji warunków reprodukcji lub charakterystyki akustycznej pomieszczenia, co oznacza, że całkowita eliminacja „ulepszaczy” nie zawsze gwarantuje najlepsze doznania słuchowe.