Płyta CD – cyfrowy standard odczytu laserowego wprowadzony w 1982 r.

Jest to nośnik optyczny służący do przechowywania danych dźwiękowych w postaci cyfrowej, wykorzystujący technologię odczytu laserowego. Dźwięk na płycie jest zapisywany w formacie cyfrowym jako ciąg próbek liczbowych, co pozwala na uzyskanie wysokiej jakości odtwarzania bez zakłóceń charakterystycznych dla nośników analogowych. Standard ten został opracowany wspólnie przez firmy Philips i Sony i oficjalnie wprowadzony do użytku w 1982 roku.

Proces odczytu polega na skierowaniu wiązki lasera na spiralny rowek równomiernie nawinięty na powierzchni płyty. Odczytywana jest refleksja światła, która zmienia się w zależności od obecności lub braku mikroskopijnych wgłębień (tzw. pitów) i płaskich odcinków (landów), odpowiadających zapisanym danym binarnym. Sygnał optyczny jest następnie przekształcany na sygnał elektryczny i dalej przetwarzany cyfrowo na sygnał audio, co umożliwia odtwarzanie muzyki z dużą wiernością i bez szumów tła.

Technologia ta zrewolucjonizowała przemysł muzyczny i nagraniowy, umożliwiając masową produkcję nośników o dużej pojemności i trwałości. Płyty tego typu obsługują standardową częstotliwość próbkowania 44,1 kHz oraz rozdzielczość 16 bitów, co zapewnia odpowiednią jakość dźwięku do zastosowań konsumenckich i profesjonalnych. Od lat 80. płyty te stanowią podstawę w sektorze sprzętu audio oraz archiwizacji i dystrybucji muzyki.