Plastikowe brzmienie – sztuczna, nienaturalna barwa instrumentów.

Określenie odnosi się do barwy dźwięku charakteryzującej się sztucznością i nienaturalnością, często kojarzonej z dźwiękiem generowanym elektronicznie lub przetworzonym cyfrowo. Tego rodzaju brzmienie pojawia się szczególnie w instrumentach elektronicznych, syntezatorach, samplerach lub podczas intensywnej obróbki sygnału audio za pomocą efektów i korekcji, gdzie naturalne cechy dźwięku zostają wyraźnie zmodyfikowane lub zredukowane. W efekcie sygnał traci swoją organiczną fakturę i staje się obiektem percepcji jako sztuczny lub „plastikowy”.

Przyczyną takiego efektu są najczęściej zjawiska związane z ograniczeniami technologicznymi lub świadomym zamiarem artystycznym. Na przykład cyfrowa synteza dźwięku bazuje na oscylatorach o określonych kształtach przebiegów, które mogą brzmieć zbyt jednolicie i pozbawione niuansów charakterystycznych dla naturalnych instrumentów akustycznych. Również nadmierne przetwarzanie, takie jak silna kompresja, korekcja barwy lub użycie niskiej jakości konwerterów analogowo-cyfrowych, może spowodować pojawienie się „plastikowej” barwy, pozbawionej głębi i ciepła. Terminem tym często opisuje się negatywne wrażenie estetyczne w audycjach muzycznych, szczególnie gdy celem jest uzyskanie bogatego i realistycznego brzmienia.