Piasek – szorstkie, nieczyste wysokie tony.

Termin odnosi się do charakterystycznej jakości brzmienia w zakresie wysokich tonów, która charakteryzuje się „szorstkością” oraz pewnym poziomem nieczystości czy zniekształceń. W kontekście akustyki oraz technologii audio, zjawisko to oznacza obecność nieprzyjemnych, natarczywych, często metalicznych lub ziarnistych dźwięków, które mogą wynikać z nieprawidłowości w procesie nagrywania, miksowania lub przetwarzania sygnału. Efekt ten jest szczególnie zauważalny w pasmie wysokich częstotliwości, gdzie detale dźwięku stają się nadmiernie agresywne dla słuchacza.

W systemach nagłośnieniowych i produkcji muzycznej występowanie opisanego zjawiska może być skutkiem niewłaściwego doboru lub ustawienia mikrofonów, nadmiernej kompresji, zbyt agresywnej equalizacji (np. przesadnego podbicia w zakresie 5–10 kHz) czy stosowania filtrów i efektów, które generują niepożądane harmoniczne i szum. „Piasek” w tonach wysokich często wpływa negatywnie na ogólną jakość dźwięku, wprowadzając uczucie męczącego słuchania oraz obniżając transparentność i naturalność nagrania.

W praktyce technicznej eliminacja tego zjawiska wymaga precyzyjnego dopasowania korekcji barwy i zastosowania narzędzi takich jak de-esser, precyzyjna filtracja wielopasmowa oraz kontrola dynamiki. Wymaga to również odpowiedniej kalibracji sprzętu i akustyki pomieszczenia, co pozwala zminimalizować zniekształcenia i szumy występujące w wyższych zakresach częstotliwości. Zjawisko to jest istotne zarówno dla realizatorów dźwięku, jak i producentów sprzętu audio, którzy dążą do jak najczystszej i najbardziej naturalnej reprodukcji dźwięku.