Ostrość – bolesne dla uszu podbicie wysokich tonów.

Termin określa zjawisko akustyczne, występujące w dźwięku, polegające na nadmiernym wzmocnieniu wysokich częstotliwości, co skutkuje wrażeniem nieprzyjemnej, drażniącej ostrości. Jest to efekt subiektywnie odczuwalny jako bolesne dla ucha podbicie tonów wysokich, które może powodować zmęczenie słuchu, dyskomfort podczas odsłuchu oraz niekorzystnie wpływać na percepcję nagrania lub sygnału audio. Zjawisko to często wynika z nieodpowiedniej korekcji barwy dźwięku, błędów w miksie, niedoskonałości sprzętu audio lub niewłaściwego ustawienia parametrów procesorów dźwiękowych.

W technologii nagrań i przetwarzania sygnału ostrość jest problemem, który wymaga szczególnej kontroli przy stosowaniu equalizerów i innych narzędzi kształtujących brzmienie. Nadmierne podbicie zakresu wysokich częstotliwości, zazwyczaj powyżej 5 kHz, może prowadzić do pojawienia się szorstkiego, metalicznego lub „iszczącego” charakteru dźwięku, co negatywnie wpływa na naturalność i komfort odsłuchu. W systemach audio oraz podczas emisji sygnału ostrość może być również skutkiem niskiej jakości przetworników czy nieprawidłowo dobranych materiałów akustycznych.

W kontekście muzycznym i akustycznym problem ten jest szczególnie istotny, gdyż wpływa na klarowność i balans tonalny nagrania lub wykonania na żywo. Inżynierowie dźwięku starają się minimalizować niepożądane podbicie wysokich tonów, stosując precyzyjne narzędzia korekcyjne oraz odpowiednie techniki mikrofonowe i masteringowe, mające na celu zachowanie pełnej dynamiki oraz naturalnej barwy dźwięku, bez efektu nadmiernej ostrości, która może prowadzić do nieprzyjemnych doznań słuchowych.