No-Wave – awangardowy nurt nowojorski, odrzucający melodię na rzecz ekspresji.

No-Wave to awangardowy nurt muzyczny wywodzący się z Nowego Jorku na przełomie lat 70. i 80. XX wieku, charakteryzujący się radykalnym odrzuceniem tradycyjnej melodii i harmonii na rzecz ekspresji poprzez dźwięk i hałas. Jego estetyka wykorzystuje surowe, często nagrywane na żywo brzmienia, eksperymenty z akustyką oraz przetwarzaniem sygnałów audio, co prowadzi do tworzenia dźwiękowych tekstur pełnych zgrzytów, zakłóceń i improwizacji. Nurt ten wyróżnia się intensywnym wykorzystaniem sprzętu audio do modyfikacji brzmienia, włączając efekty takie jak przester, pogłos czy modulacje, które mają na celu podkreślenie ekspresji i emocjonalnego przekazu, często kosztem konwencjonalnej jakości dźwięku.

Nagrania związane z tym nurtem charakteryzują się eksperymentalnym podejściem do rejestracji oraz produkcji, gdzie tradycyjne techniki inżynierii dźwięku zostają przekształcane lub celowo łamane. Inżynierowie dźwięku i artyści często korzystali z nietransparentnych miksów i technik manipulacji sygnałem, aby uzyskać efekt dysonansu i dźwiękowego chaosu. W aspekcie akustycznym No-Wave wykracza poza standardowe granice muzyki popularnej, wykorzystując elementy hałasu, deformacji, a także niekonwencjonalnych źródeł dźwięku, co stanowiło odpowiedź na ówczesne środowisko muzyczne i technologiczne, stymulując rozwój alternatywnych ścieżek w tworzeniu dźwięku.