Naturalność – brzmienie maksymalnie zbliżone do żywych instrumentów.

Termin odnosi się do jakości brzmienia odtwarzanego dźwięku, która charakteryzuje się maksymalnym podobieństwem do oryginalnego, emitowanego przez żywe instrumenty akustyczne. Osiągnięcie naturalności w dźwięku jest celem wielu dziedzin związanych z technologią audio, takich jak nagrywanie, przetwarzanie sygnału czy reprodukcja dźwięku. Wysoka naturalność oznacza, że odbiorca ma wrażenie słuchania rzeczywistego wykonania, bez sztucznego zabarwienia, zniekształceń czy utraty detali charakterystycznych dla konkretnego instrumentu.

W praktyce naturalność brzmienia zależy od wielu czynników, m.in. jakości mikrofonów, warunków akustycznych podczas rejestracji, zastosowanych technik miksowania i masteringu oraz parametrów sprzętu odtwarzającego. Szczególne znaczenie ma wierne odwzorowanie dynamiki, barwy, przestrzenności oraz niuansów artykulacji instrumentów. W systemach przetwarzania sygnału stosuje się zaawansowane algorytmy redukcji szumów i korekcji barwy, które mają na celu zachowanie jak najwierniejszego charakteru źródła dźwięku, bez wprowadzania sztucznego pogłosu czy kompresji.

Dążenie do naturalności jest kluczowe zarówno w profesjonalnych produkcjach muzycznych, jak i w urządzeniach konsumenckich, takich jak słuchawki, głośniki czy systemy kina domowego. Wysoki stopień naturalności jest ceniony przez melomanów i specjalistów, ponieważ pozwala na głębsze i bardziej emocjonalne doświadczenie muzyki, zbliżając odbiór do sytuacji bezpośredniego kontaktu z instrumentami i wykonawcami.