Napowietrzenie – duża przestrzeń między instrumentami, brak ścisku.

Termin opisuje aranżację lub miksowanie nagrania, w której poszczególne instrumenty lub partie dźwiękowe są rozmieszczone w przestrzeni dźwiękowej z zachowaniem dużych odstępów między nimi. Dzięki temu unika się efektu „ścisku” i nadmiernego zagęszczenia brzmienia, co sprzyja klarowności i przejrzystości odbioru. W praktyce napowietrzenie w miksie audio pozwala na lepszą separację instrumentów, ułatwiając słuchaczowi identyfikację poszczególnych elementów kompozycji.

W kontekście akustyki i technologii dźwięku, osiąganie takiego efektu wymaga świadomego zarządzania przestrzenią stereo lub wielokanałową, stosowania panoramowania, korekcji barwy oraz pracy z dynamiką sygnału. Napowietrzenie może być wzmacniane przez dodanie efektów przestrzennych, takich jak pogłos czy delay, które zwiększają iluzję przestrzeni i głębi nagrania. Technika ta znajduje zastosowanie zarówno w produkcji muzycznej, jak i postprodukcji dźwięku filmowego czy radiowego.

Efekt ten ma istotny wpływ na odbiór estetyczny i komfort słuchania, szczególnie w muzyce o bogatym instrumentarium lub w nagraniach realizowanych wielościeżkowo. Brak ścisku dźwiękowego zwiększa dynamikę i naturalność brzmienia, co jest wysoko cenione przez realizatorów dźwięku oraz muzyków dążących do uzyskania przestrzennej i wyraźnej prezentacji dźwięku.