Muzyka dawna – utwory z epok przedklasycznych (renesans, barok) na dawnych instrumentach.

Termin odnosi się do wykonawstwa i rejestracji utworów powstałych w okresach renesansu i baroku, charakteryzujących się specyficznymi technikami gry oraz oryginalnym instrumentarium historycznym, takim jak viola da gamba, teorba, klawesyn czy pozytyw organowy. Nagrania muzyki dawnej wymagają uwzględnienia unikalnych właściwości akustycznych tych instrumentów, które różnią się konstrukcją, materiałami i sposobem generowania dźwięku od współczesnych instrumentów rozrywkowych. Charakterystyczne jest tutaj wykorzystanie mikrofonów o wysokiej czułości i naturalnej charakterystyce tonalnej, umożliwiających wierne odtworzenie subtelności barwy i przestrzeni akustycznej sal koncertowych oraz historycznych wnętrz.

W procesie rejestracji dźwięku muzyki dawnej stosowane są techniki nagraniowe takie jak nagrania binauralne lub stereofoniczne z odpowiednio rozmieszczonymi mikrofonami, co pozwala na uzyskanie realistycznej głębi przestrzennej oraz wyraźnego oddzielenia instrumentów. Przetwarzanie sygnału w postprodukcji bywa zminimalizowane, aby zachować autentyczność brzmienia, co często oznacza ograniczenie korekcji częstotliwościowej oraz unikanie efektów sztucznego pogłosu czy kompresji dynamicznej. Słuchacze oraz specjaliści audio doceniają takie podejście za naturalność i historyczną wierność dźwięku, umożliwiającą pełniejsze doświadczenie muzyczne w kontekście technologicznym i artystycznym.