LP (Long Play) – pełnowymiarowy album długogrający.

Jest to format nośnika dźwięku, który umożliwia zapis pełnowymiarowych albumów muzycznych o znacząco dłuższym czasie trwania niż wcześniejsze płyty single czy EP. Standardowa płyta LP wykonana jest z czarnego winylu o średnicy 12 cali (około 30 cm), na której dźwięk zapisywany jest w postaci mikroskopijnych rowków spiralnie umieszczonych na powierzchni nośnika. Dzięki zastosowaniu mniejszej prędkości obrotowej (33⅓ obrotów na minutę), LP pozwala na zapis do około 45 minut muzyki, zwykle podzielonej na dwie strony.

Technologia LP odegrała kluczową rolę w rozwoju przemysłu muzycznego i kolekcjonerstwa muzyki, umożliwiając artystom i producentom tworzenie dłuższych, spójnych albumów z wieloma utworami. Akustycznie płyty tego typu charakteryzują się analogowym, ciepłym brzmieniem, wynikającym z charakterystyki zapisu analogowego w rowkach oraz z fizycznych właściwości materiału i igły gramofonu podczas odczytu sygnału. W późniejszych dekadach XX wieku LP stanowiła dominujący nośnik muzyczny, zanim została częściowo wyparta przez technologie cyfrowe, takie jak płyty CD czy pliki audio.

Pod względem przetwarzania sygnału, zapis i odczyt na LP wymaga stosowania specjalistycznych systemów analogowych, w tym wkładek gramofonowych oraz wzmacniaczy gramofonowych, które odpowiednio wzmacniają i korygują sygnał z rowków płyty. Dzięki unikalnym właściwościom fizycznym i akustycznym, LP nadal jest ceniona za swoje walory brzmieniowe i kolekcjonerskie, a w XXI wieku doświadcza renesansu wśród miłośników analogowego dźwięku oraz tradycyjnych form odsłuchu muzyki.