Lo-Fi – celowe obniżenie jakości dźwięku dla uzyskania specyficznego klimatu.

Jest to technika w nagraniach dźwiękowych i produkcji muzycznej, polegająca na celowym obniżeniu jakości sygnału audio. W praktyce oznacza to wprowadzenie niepożądanych artefaktów, takich jak szumy, zniekształcenia, ograniczona dynamika czy kompresja o niskiej rozdzielczości, które zwykle są postrzegane jako defekty w tradycyjnym inżynierii dźwięku. Efekt ten bywa osiągany zarówno za pomocą analogowego sprzętu, jak magnetofonów kasetowych i gramofonów z winylami, jak i cyfrowych procesorów sygnału oraz specjalistycznego oprogramowania.

Technologia ta ma na celu stworzenie specyficznego klimatu słuchowego, który wywołuje uczucie nostalgii, intymności lub surowości brzmienia. W muzyce popularnej i niezależnej zwana jest często estetyką lo-fi, gdzie celowe ograniczenia techniczne służą podkreśleniu autentyczności oraz emocjonalnej głębi utworów. Z punktu widzenia akustyki i przetwarzania sygnału, lo-fi wiąże się z manipulacją charakterystyk częstotliwościowych i dynamiki, a także z wykorzystaniem struktur falowych o niskiej wierności, które nadają dźwiękowi charakterystyczne cechy brudu lub ciepła.