Krzywe Fletchera-Munsona – wykresy czułości ludzkiego ucha na różne tony.

Krzywe Fletchera-Munsona to graficzne przedstawienie zależności między poziomem głośności a częstotliwością dźwięku, które ilustruje zmienną czułość ludzkiego ucha na różne tony. Opracowane na podstawie badań prowadzonych przez Harvey'a Fletchera i W.E. Munsona w latach 30. XX wieku, wykresy te ukazują, że do subiektywnie jednakowego poziomu głośności (w skali fonów) różne częstotliwości wymagają różnych poziomów natężenia dźwięku mierzonego w decybelach. W rezultacie ludzkie ucho jest znacznie bardziej wrażliwe na tony średniotonowe (około 2–5 kHz) niż na skrajne częstotliwości niskie lub wysokie.

Znajomość tych krzywych ma kluczowe znaczenie w dziedzinie akustyki i technologii audio, zwłaszcza przy projektowaniu urządzeń nagłaśniających, słuchawek, a także przy miksowaniu i masteringu nagrań muzycznych. Dzięki nim można lepiej dostosować charakterystykę częstotliwościową sygnału dźwiękowego do percepcji słuchacza, zapewniając bardziej naturalne i komfortowe doznania słuchowe. Krzywe Fletchera-Munsona były podstawą do opracowania współczesniejszych krzywych wygładzających, takich jak krzywe ISO 226, które są wykorzystywane m.in. przy kalibracji sprzętu audio oraz ocenie parametrów akustycznych pomieszczeń odsłuchowych.