Kaseta magnetofonowa – popularny w latach 80. i 90. nośnik magnetyczny.

Kaseta magnetofonowa to nośnik dźwięku oparty na taśmie magnetycznej zapakowanej w plastikową obudowę o standardowych wymiarach, powszechnie używany do nagrywania i odtwarzania sygnału audio w urządzeniach przenośnych oraz stacjonarnych. Technologia ta opiera się na magnetycznym zapisie analogowym, gdzie sygnał dźwiękowy przetwarzany jest na zmiany pola magnetycznego na taśmie, umożliwiając jego późniejsze odczytanie i reprodukcję przez głowice magnetyczne kasetowego magnetofonu. Kasety oferowały możliwość wielokrotnego nagrywania, co przyczyniło się do ich popularności w zastosowaniach domowych i semi-profesjonalnych.

W latach 80. i 90. XX wieku stanowiły podstawowy nośnik muzyki i nagrań dźwiękowych, umożliwiając użytkownikom tworzenie własnych miksów i kopiowanie albumów muzycznych w warunkach domowych. Kasety magnetofonowe charakteryzowały się różną długością taśmy, co wpływało na maksymalny czas nagrania, oraz różnymi typami taśm, takimi jak normal, chrome i metal, które różniły się parametrami akustycznymi, takimi jak zakres dynamiki, szumy i pasmo przenoszenia. Pomimo wprowadzenia nośników cyfrowych, kaseta pozostawała popularna przez długi czas ze względu na prostotę użytkowania oraz możliwość łatwego przechowywania i transportu dźwięku.

Z punktu widzenia przetwarzania sygnału, jako nośnik analogowy kasety cechowała się pewnymi ograniczeniami, w tym charakterystycznym szumem taśmy, zakłóceniami magnetycznymi oraz degradacją jakości sygnału przy wielokrotnym odtwarzaniu, jednakże wprowadzenie usprawnień technologicznych, takich jak systemy redukcji szumów (np. Dolby), znacznie poprawiło jakość reprodukcji. Kasety magnetofonowe odegrały istotną rolę w rozwoju kultury muzycznej i technologii audio, będąc mostem między formatami analogowymi a cyfrowymi.