Jaskrawość – nadmierna, męcząca ilość wysokiej średnicy.

Termin odnosi się do nieprzyjemnego wrażenia dźwiękowego wynikającego z nadmiernego wzmocnienia pasma wysokiej średnicy w sygnale audio, zazwyczaj w zakresie około 2–5 kHz. Efekt ten bywa określany jako ostry, szorstki lub męczący, powodując zmęczenie słuchowe oraz obniżenie komfortu odsłuchu. Jaskrawość pojawia się zarówno w nagraniach, systemach nagłośnieniowych, jak i w czasie miksowania, gdy nadmierne podbijanie tego zakresu częstotliwości prowadzi do nienaturalnego wyeksponowania wokali, instrumentów czy detali dźwiękowych.

W praktyce inżynierii dźwięku i przetwarzania sygnału, jaskrawość jest uważana za zjawisko negatywne, które należy kontrolować za pomocą korektorów (EQ) oraz odpowiedniego projektowania toru audio. Nadmierna ilość wysokiej średnicy może również wywołać dysonans i utrudnić percepcję innych elementów miksu, np. basu czy wysokich tonów. W sprzęcie audio, zwłaszcza w głośnikach i słuchawkach, nieprawidłowa charakterystyka przetworników lub niewłaściwe ustawienia mogą potęgować to zjawisko.

W kontekście akustyki i produkcji muzycznej świadoma kontrola pasma wysokiej średnicy jest kluczowa dla zachowania naturalności i równowagi dźwięku. Dobór mikrofonów, technik nagraniowych oraz korekta podczas miksu pomagają eliminować jaskrawość, poprawiając tym samym jakość odbioru i komfort słuchacza.