Gramofon Tubowy – wczesny odtwarzacz płyt z charakterystyczną wielką tubą.

Urządzenie służące do odtwarzania dźwięku z płyt fonograficznych, które charakteryzuje się zastosowaniem dużej, lejkowatej tuby akustycznej jako wzmacniacza dźwięku. Tuba pełni funkcję rezonatora, który mechanicznie wzmacnia sygnał dźwiękowy powstający wskutek drgań w igle odczytującej rowki płyty. Wzmacnianie to zachodzi bez użycia elektroniki, co było standardem w pierwszych modelach tego typu sprzętu, pojawiających się na przełomie XIX i XX wieku.

Technologia ta opiera się na przetwarzaniu mechanicznych drgań igły w falę dźwiękową, przekazywaną do membrany w głowicy gramofonu, a następnie kierowaną przez tubę, której kształt i rozmiar mają wpływ na charakterystykę brzmienia oraz głośność odtwarzanego dźwięku. Tuby były produkowane z metalu, drewna lub tworzyw, a ich geometryczna konstrukcja decydowała o akustycznym wzmocnieniu i barwie dźwięku. Ten typ odtwarzacza jest ważnym elementem w historii rozwoju sprzętu audio, jako jedno z pierwszych urządzeń mechanicznych do odtwarzania nagrań analogowych.