Glitch – muzyka wykorzystująca błędy cyfrowe i trzaski jako element artystyczny.

Jest to gatunek muzyczny oraz technika artystyczna polegająca na świadomym wykorzystywaniu cyfrowych szumów, błędów systemów przetwarzających dźwięk oraz trzasków powstałych na granicy awarii sprzętu czy oprogramowania. W jego twórczości niepożądane zakłócenia i defekty sygnału, zwykle postrzegane jako niedoskonałości techniczne, stają się centralnym elementem kompozycji i estetyki dźwiękowej. Do osiągnięcia efektów charakterystycznych dla tego stylu stosuje się różnorodne metody manipulacji dźwiękiem, takie jak przerywanie odczytu plików cyfrowych, manipulowanie błędami w kodzie audio lub celowe uszkodzenia nośników.

Zjawisko to ma swoje korzenie w eksperymentach związanych z glitch art oraz ogólnym zainteresowaniem cyfrową estetyką defektu i postępu technologicznego. Jego powstanie i rozwój związane są z rozwojem technologii komputerowej i oprogramowania audio, które umożliwiają kontrolowaną ingerencję w strukturę cyfrowego zapisu dźwięku. Ten nurt muzyczny często stanowi komentarz na temat błędów technologii cyfrowych oraz wpływu awarii i zakłóceń na doświadczenie dźwiękowe, co czyni go istotnym zjawiskiem w obszarze eksperymentalnej muzyki elektronicznej.