Efekt maskowania – głośniejszy dźwięk uniemożliwia usłyszenie cichszego.

Zjawisko polegające na tym, że dźwięk o wyższej głośności lub energii akustycznej powoduje ograniczenie percepcji jednocześnie występujących, cichszych sygnałów dźwiękowych. W praktyce oznacza to, że w obecności silniejszego dźwięku słuchacz może nie być w stanie usłyszeć lub rozróżnić słabszych dźwięków o podobnej lub bliskiej częstotliwości. Efekt ten wynika z właściwości ludzkiego ucha oraz mechanizmów przetwarzania dźwięku w mózgu i ma istotne znaczenie w wielu dziedzinach związanych z akustyką i technologią dźwięku.

Znajduje zastosowanie w procesach projektowania systemów nagłośnienia, miksowaniu dźwięku oraz kodowaniu sygnałów audio, gdzie maskowanie umożliwia optymalizację jakości dźwięku przy jednoczesnym zmniejszeniu objętości danych. W przetwarzaniu sygnału audio efekt ten jest wykorzystywany m.in. w kompresji stratnej, takiej jak format MP3, gdzie cichsze dźwięki maskowane przez głośniejsze są celowo pomijane lub redukowane, co pozwala na efektywniejsze kodowanie bez zauważalnej utraty jakości percepcyjnej. W muzyce oraz nagraniach efekt maskowania wpływa na sposób aranżacji i miksu ścieżek dźwiękowych, aby zapewnić lepszą klarowność i równowagę tonalną.