Drone – muzyka oparta na długich, monotonnych dźwiękach.

Termin odnosi się do gatunku muzycznego lub techniki kompozytorskiej charakteryzującej się wykorzystaniem długich, ciągłych i powtarzających się dźwięków lub tonów, które tworzą jednolitą, często medytacyjną strukturę brzmieniową. W warstwie akustycznej drone cechuje się stabilnością częstotliwości oraz minimalną zmianą barwy i dynamiki, co wpływa na percepcję tonalnej jednorodności i trwałości dźwięku. Współczesne realizacje drone bazują na syntezatorach, efektach modulacyjnych i technikach przetwarzania sygnału, umożliwiających generowanie i rozwijanie długich, rozciągniętych pejzaży dźwiękowych.

W technologii nagraniowej drone wymaga precyzyjnego podejścia do rejestracji i miksu, aby zachować równowagę między minimalizmem a bogactwem sonicznym. Wykorzystywane są m.in. mikrofony o wysokiej czułości oraz urządzenia do obrazowania przestrzeni dźwiękowej, takie jak pogłosy czy opóźnienia, które pozwalają na stworzenie wrażenia przenikającej, pulsującej atmosfery. Z punktu widzenia przetwarzania sygnału istotne jest stosowanie efektów delay, reverb, filtry pasmowe oraz techniki granularne, które nadają ruch i złożoność pozornie statycznym frazom.

Muzyka oparta na drone ma korzenie zarówno w tradycyjnych formach muzyki etnicznej, jak i w eksperymentach awangardowych oraz ambientowych. Jako technika kompozytorska i estetyka dźwiękowa znajduje zastosowanie w różnych kontekstach, od medytacyjnych nagrań relaksacyjnych po dźwiękowe instalacje artystyczne. Współczesne urządzenia audio oraz oprogramowanie DAW umożliwiają twórcom swobodne kształtowanie zwartej, często hipnotycznej przestrzeni dźwiękowej, która angażuje słuchacza poprzez minimalizm i ciągłość brzmienia.