Brzmienie V-ka – charakterystyka z mocnym basem i górą, ale wycofanym środkiem.

Termin odnosi się do specyficznej charakterystyki dźwiękowej, w której akcentowane są częstotliwości niskie oraz wysokie, podczas gdy pasmo średnich tonów jest wyraźnie zredukowane lub mniej słyszalne. W praktyce oznacza to, że brzmienie nabiera kształtu przypominającego literę „V” na wykresie częstotliwości, gdzie wartości amplitudy na skrajnych zakresach pasma (bass i treble) są wzmocnione, a środek tonalny – czyli pasmo średnich częstotliwości – jest wycofany. Efekt ten jest charakterystyczny dla wielu korektorów dźwięku, wzmacniaczy oraz systemów odsłuchowych i jest często wykorzystywany w muzyce popularnej w celu uzyskania większej wyrazistości i dynamiki.

Taka konfiguracja tonalna ma wpływ na percepcję dźwięku, nadając mu większą przestrzenność i energię. Wzmocniony bas zapewnia pełniejsze, mocniejsze brzmienie niskich instrumentów i perkusji, natomiast podbite wysokie częstotliwości zwiększają klarowność i definicję detali, takich jak wokale czy instrumenty dęte. Jednocześnie obniżone środki powodują, że dźwięk jest mniej „płaski” i bardziej ekspresyjny, choć może też być mniej naturalny i mniej wierny rzeczywistemu charakterowi źródła dźwięku. Brzmienie to bywa zarówno pożądane w warunkach studyjnych, w miksach muzycznych, jak i w odsłuchu konsumenckim, szczególnie w sytuacjach, gdy ważne jest podkreślenie rytmiki i dynamiki utworu.