Blind test (ślepy test) – porównanie sprzętu bez wiedzy, co aktualnie gra.

Jest to metoda oceny jakości dźwięku, polegająca na porównywaniu odtwarzanych sygnałów audio bez ujawniania uczestnikom testu informacji o źródle dźwięku lub rodzaju sprzętu używanego do jego reprodukcji. W praktyce uczestnicy słuchają kolejno różnych nagrań lub sygnałów przesyłanych przez różne urządzenia audio, nie wiedząc, który z nich aktualnie odsłuchują. Celem jest obiektywna ocena właściwości brzmieniowych sprzętu, eliminująca wpływ subiektywnych uprzedzeń czy oczekiwań.

Stosowany jest często przy testowaniu wzmacniaczy, słuchawek, głośników, przetworników cyfrowo-analogowych oraz różnych komponentów toru audio. Pozwala to inżynierom i użytkownikom na identyfikację rzeczywistych różnic w jakości dźwięku, które mogłyby zostać zniekształcone przez efekt placebo lub uprzedzenia wynikające z wiedzy o klasie sprzętu czy jego cenie. W wersji rozszerzonej, tzw. double-blind test, organizator i uczestnicy nie znają tożsamości sprzętu ani kolejności prezentacji, co dodatkowo minimalizuje ryzyko świadomego lub nieświadomego wpływania na wyniki.

Metoda ta ma charakter eksperymentalny i jest szeroko wykorzystywana w badaniach akustycznych oraz w branży audiofilskiej. Pozwala zweryfikować rzeczywisty wpływ różnych technologii i rozwiązań konstrukcyjnych na jakość odsłuchu, przyczyniając się do rozwoju sprzętu i podnoszenia standardów reprodukcji dźwięku.