Blask – czyste, świetliste wysokie tony bez ostrości.

Termin odnosi się do cechy brzmienia dźwięku charakteryzującej się obecnością czystych, świetlistych wysokich tonów, które zachowują gładkość i naturalną miękkość, pozbawionych drażniącej ostrości lub szorstkości. Efekt ten jest pożądany zwłaszcza w nagraniach wokalnych, instrumentach akustycznych oraz muzyce elektronicznej, gdzie istotne jest uzyskanie transparentnego, aerodynamicznego dźwięku, podkreślającego szczegóły tonalne bez nadmiernego wyostrzenia pasma wysokich częstotliwości.

W technologii audio blask można wprowadzać lub podkreślać za pomocą odpowiedniego kształtowania charakterystyki częstotliwościowej sygnału, stosując filtry górnoprzepustowe, korektory parametryczne lub dynamiczne procesory sygnału. W reprodukcji dźwięku ważne są również właściwości przetworników i systemów nagłośnieniowych, które powinny odtwarzać wysokie tony z wysoką rozdzielczością i niskim poziomem zniekształceń harmonicznych, aby zachować efekt „czystości” i „świetlistości” brzmienia.

W akustyce pomieszczeń efekt ten można dodatkowo modulować poprzez odpowiednie wykorzystanie materiałów absorbujących i dyfuzyjnych, co zapobiega nadmiernemu odbiciu i koloryzacji dźwięku w zakresie wysokich częstotliwości. Optymalne warunki akustyczne oraz precyzyjna kalibracja sprzętu nagłaśniającego pozwalają uzyskać naturalny blask dźwięku, przyczyniając się do większej przejrzystości i komfortu słuchania.