Barwa dźwięku – unikalny charakter brzmienia pozwalający odróżnić instrumenty.

Barwa dźwięku to cecha akustyczna, która określa unikalny charakter brzmienia danego źródła dźwięku, umożliwiając rozróżnienie instrumentów muzycznych lub innych obiektów emitujących dźwięk, nawet gdy grają one tę samą wysokość i natężenie. Jest ona wynikiem specyficznej struktury widmowej dźwięku, w tym rozkładu harmonicznych i ich intensywności oraz cech temporalnych, takich jak atak, zanikanie czy modulacje amplitudy i częstotliwości. W praktyce barwa dźwięku pozwala słuchaczowi rozpoznać instrument lub głos bez konieczności oglądania źródła.

W kontekście technologii audio i przetwarzania sygnału, barwa jest istotnym parametrem podczas nagrań, miksowania i masteringu, gdzie inżynierowie dźwięku korzystają z narzędzi takich jak korekcja barwy (equalizacja) czy efekty modulacyjne, aby odpowiednio kształtować charakter dźwięku. Również w akustyce barwa dźwięku jest kluczowa do analizy jakości brzmienia w różnych przestrzeniach oraz do projektowania instrumentów muzycznych lub urządzeń audio. Zjawisko to ma podstawy fizyczne oraz psychofizyczne, łącząc właściwości drgań akustycznych z percepcją słuchową człowieka.