Analog (era) – czas dominacji zapisu magnetycznego i mechanicznego przed cyfrą.

Okres ten charakteryzował się powszechnym wykorzystaniem technologii analogowych do rejestracji, przechowywania i odtwarzania dźwięku. Dominowały nośniki takie jak taśmy magnetyczne, płyty winylowe oraz mechaniczne systemy zapisu, które zapisywały sygnał dźwiękowy w sposób ciągły, odpowiadający pierwotnemu przebiegowi fali akustycznej. Zasady działania tych technologii opierały się na przetwarzaniu sygnału analogowego, dzięki czemu możliwe było wierne odwzorowanie barwy i dynamiki dźwięku, choć często z pewnymi zniekształceniami typowymi dla metod fizycznych.

W erze tej stosowano analogowe urządzenia takie jak magnetofony szpulowe, gramofony, konsole mikserskie oraz korektory dźwięku, które umożliwiały nagrywanie i obróbkę sygnałów w czasie rzeczywistym. Proces nagrywania polegał na bezpośrednim przeniesieniu sygnału elektrycznego na nośnik fizyczny lub magnetyczny, co wpływało na charakterystykę dźwięku, nadając mu ciepło i naturalność docenianą przez wielu audiofilów. Analogowa technologia wymagała precyzyjnej kalibracji i konserwacji sprzętu, a jej ograniczenia stanowiły inspirację do późniejszego rozwoju cyfrowego zapisu.

Okres analogowy stanowi fundament rozwoju technologii dźwięku i muzyki, kształtując standardy nagrywania oraz odtwarzania, które do dziś wpływają na brzmienie i estetykę wielu gatunków muzycznych. Pomimo pojawienia się technologii cyfrowych, techniki analogowe pozostają cenione ze względu na unikalne właściwości brzmieniowe oraz specyficzne możliwości artystyczne, jakie oferują w obszarze inżynierii dźwięku i produkcji muzycznej.